Tags

Klimatologisch klopt er dezer dagen uiteraard iets niet, de naderende Kerst in beschouwing genomen. Menig hert en kalf en fazant en gans en everzwijn belanden gezamenlijk dra in complexe marinades om de wilde vezels naar grootmoeders zwakkere tand te zetten, sudderen uren zo niet dagen in complexe wijnsausen en eindigen als elitaire stoofpotjes, zien peren- en kastanjepurées op het bord tegen zich aan schransen, geuren naar aardkluiten, donkere warmte en als het écht goed moet zitten naar een vleugje kaneel en kruidnagel – terwijl ik eigenlijk zin heb om een aardbeientaart te bakken.

Mijn neef R. was destijds de dapperste der Limburgers, omdat het toen enkele dagen voor Kerstmis nog oogluikend door de goedgemutste boswachter van dienst toegelaten werd om met een glimmend hakbijl de totaal ondergesneeuwde bossen in te trekken en stoer, moedig én halfbevroren met een pracht van een dennenboom thuis te komen. Die werd dan door de verzamelde familie aan de haard meteen bewonderd en perfect bevonden, aansluitend behangen met de meest broze en glinsterende ornamenten die het jaar voordien overleefd hadden, van kleurrijke kralen aan een koordje tot glimmende, frêle kerstballen die toen nog dat plezant geluidje gaven wat “pats” zei als ze op de vloer genadeloos van een hoge tak in duizend diggelen vielen. De sneeuw lag hoger dan ik zelf groot was, dat herinner ik me nog. We groeven ons een weg door het iele, oneindig stille landschap, de maneschijn was zo wit dat de sneeuw er blauw van zag. Hoewel we er volgens mijn grootmoeder te jong voor waren, kregen mijn neef en ik van bompa een Ouwe Klare, omdat onze stroperstocht zo succesrijk was geweest – maar ook omdat de fierheid over zijn dappere kleinzonen een méér dan perfect excuus was om er zelf eentje mee te drinken, mannen onder mekaar.

Een pâte brisée en een pâte sablée, daar hebben we het al eerder over gehad. Met een sablée maak je heerlijke taartbodems, om te vullen met crèmes, fruitsoorten en luchtige mousses. Maar omdat kerstavond nadert leek het me inspirerend genoeg om een kleine hint in te lassen voor de thuisbakker die de Heilige Avond een persoonlijk aanzet en touch wil geven met een zelf gebakken zoute koekje, dat staat altijd net iéts beter om de stemming er in te krijgen.

Niet zo’n moeilijk doch wel boeiend deegje, kan even op voorhand bereid worden, dat scheelt in keukenstress. Koekje bewaart goed afgesloten in de koekjestrommel en bijt gezellig droog weg als de eerste flauwe mop van de avond, klassiek gelanceerd door Nonkel Fons of Albert, in het collectief verzamelde gezelschap gesmeten wordt. Oh gezelligheid en Oh Dennenboom, this must be Xmas!

Deeg (voor ongeveer 24 koekjes)

  • 250 gr witte bloem (ik nam een tipo 00)
  • ½ TL fijn zout
  • ½ TL fijn gemalen zwarte peper
  • 125 gr koude boter, in blokjes versneden
  • 1 eierdooier
  • 50 ml ijskoud water (weeg af met wat ijsblokjes en laat smelten)
  • 40 gr fijngemalen Parmezaanse kaas
  • 30 gr gebleekte amandelen, grof gehakt

Werkwijze

(werk kort en gestructureerd, dit deeg verdraagt geen lange bewerkingen omdat de gluten in de bloem zich ontwikkelen en een taai, gekrompen deeg geven)

  • Meng de gezeefde bloem, het zout, de zwarte peper goed door mekaar en doe er de koude boter in blokjes bij.
  • “Sableer” kort met de vingers tot er een structuur ontstaat die lijkt op grof verkruimeld brood

Voeg er nu de andere ingrediënten bij: de dooier, het ijskoude water, de gehakte noten en de fijngemalen kaas

  • Vorm kort tot een homogeen deeg
  • Rol langwerpig uit op het werkblad tot de gewenste doorsnede

 

  • Wikkel de rol in plasticfolie en leg minstens 2 uur koud weg in de koelkast (mag ook overnachten)

Snij met een scherp mes rondjes van de rol met een dikte van ongeveer een halve centimeter en schik ze op een voorbereide bakplaat

 

  • Afwerking 1: snij een amandel in de lengte in twee helften en druk een stukje stevig in het midden van het koekje
  • Afwerking 2: Bestrijk met wat opgeklopt ei en strooi er nog een kleine beetje gemalen Parmezaan over
  • Bak gedurende 18 à 20 minuten in een oven van 200 graden

Laat afkoelen op een rooster, doe in een plastic zakje, knoop er een bloedrode strik rond en geef kado, of serveer al obligaat bulderend lachend tijdens het begeerde aperitief moment.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.