Restaurantjes

Wat ooit bedoeld was om als inventaris te dienen voor lekkere adresjes… Helaas niet meer “à jour” noch aangevuld met nieuwe ontdekkingen. Het huiselijk bakken heeft het duidelijk gewonnen van extern gaan tafelen 🙂

O2/10/2013 – Callas (Aalter)

Toegegeven, een mens kan niet altijd achter het fornuis staan en wil zelf ook wel eens verwend worden. Leuk dus om een paar adresjes te noteren die ik zelf de moeite waard vond. Zoals recent in Aalter, bij een jonge dynamische Niels in restaurant Callas. Midden in de week, vrij rustig maar daarom niet minder stijlvol. Een eerste kennismaking gebeurde via het marktmenu – best betaalbaar trouwens, gepaste en goed gekozen wijnen inbegrepen. Volgende keer wordt het wel “aan de kaart” omdat de kok zich dààr waarschijnlijk het best voelt. Aanrader, met ster.

08/10/2013 – The Old House (Veurne)

Deze middag was ik voor mijn werk in Veurne (een dikke leugen, ronduit, het was helemààl niet voor mijn werk…) en dus ergens gaan lunchen. Het is een eind rijden, dus daar krijgt een mens trek van. Ben vroeger – best wel een hele tijd geleden – in De Olijfboom gaan eten. En doordat ik het me nu nog steeds herinner, was het er voor mijn disgenoten en mezelf best wel lekker. Maar vandaag werd het op aanraden van mijn gezelschap The Old House, een erg romantische guesthouse. Twee “stief vassche” slibtongen in de beste beuter (zijn we in Veurne of zijn we het niet) gebakken met handgesneden frietjes en een fris slaatje. Mooi en zeer eerlijk vooral. Koffie op het zonovergoten terras, in oktober, zeg wel. Mag alweer bij de aanraders.

18/10/2013 – restaurant Nenuphar (Afsnee)

Op voorhand afspreken om een werkweek af te sluiten in een restaurantje, is altijd een prettig vooruitzicht en gebeuren. Dus mag er al eens uitgekeken worden naar “iets beter”.

Nenuphar kennen we sinds jaar en dag, maar helaas ging het traditionele restaurant ter ziele. Unieke ligging aan de Leie, in de dorpskern van Afsnee, alles om idyllisch te zijn. Maar al de rest was een behoorlijke toonaard lager: very trendy, very noisy, very dark. Niet echt ideaal om te tafelen. Food deed me denken aan wat we gewend zijn van huizen als Coeur d’Artichaut, very low dus. De gemarineerde zalm bleek eerder een gepekelde versie te zijn, de slibtongen heb ik al verser geweten, de garnituur was zowat erover gesmeten sla. Bij mijn tafelgenoten niet al te overtuigde gezichten of smakelijke blkken: garnaalkroketten bleken correct, de paling in het groen voor de liefhebbers (dus zeer klassiek) en de kalfblanket, nou ja, na het proeven: tell me…

Tegenvaller dus. Je kan het proberen, maar om duimen en vingers af te likken of te noteren bij de aanraders, vond ik het hoegenaamd niet. Volgende keer beter uitkijken 😦

15/11/2013 restaurant Au Bain Marie (Astene – Deinze)

Alweer een gekend huis van vertrouwen uitgekozen dit keer, maar gelukkig wel meegevallen. Heb Au Bain Marie nog geweten – lang geleden – aan de Leie in Afsnee. Mijn moeder haar lievelingsplek, ze vond het er heerlijk.

Met vriend Rob uit Parijs is het haast een traditie om zowat twee keer per jaar af te spreken om wat bij te praten en te tafelen. Au Bain Marie is bijzonder correct, op alle gebied. De vers gemarineerde zalm kwam in een gepaste portie, afgewerkt met een quenelle van zure room, pijnboompitten en grof zeezout. Rob koos voor de klassieke garnaalkroketten. Lotte in blanke boter en een julienne van wintergroentjes volgde, met een smakelijke zalfpuree. Ik koos uit een prima samengestelde wijnkaart de Zédé de la Bégorce, het tweede kasteel van grote broer La Bégorce Zédé (Margaux), die erg zacht en fluwelig was, dus de visgerechten perfect vergezelde. En een Café glacé als dessertje, waarom ook niet, het is maar een keer vrijdagavond.

Bediening vlot en rustig, bijschenken van de wijn werd goed opgevolgd, tafel aangenaam gedekt. Misschien waren de wachttijden tussen de gerechten iets te lang, maar als je wat bij te praten hebt, valt dat zelfs niet echt op.

Geslaagd en aanrader. Om nog eens terug te gaan.

27/12/2013 – La Poste (Genk, Winterslag)

Altijd een genot om hier een “kleinigheid” te komen eten. Ideaal voor de lunch, als het lekker, een beetje rommelig en wat nonchalant mag zijn. Een favoriete Limburgse plek, wat mij betreft, al schijnt er vlak in de buurt iets nieuws bijgekomen te zijn waar het er wat eleganter zou aan toe gaan. Maar doe mij maar bijvoorbeeld een pan mosselen op een blote houten tafel. Leek heel eenvoudig en doodgewoon, doch oh zo lekker. Met een stukje ciabatta erbij en een glas Italiaanse huiswijn. Er zijn zo van die momenten dat ik bij mezelf denk “meer moet dat écht niet zijn”.

27/12/2013 – Da Lidia (Maasmechelen)

Al wel eens vaker geweest, en het altijd hemels gevonden. Dit keer vond ik het lichtelijk minder, eerlijk gezegd – op het randje zelfs wat ontgoochelend. Het is en blijft een ervaring, dat wel. Da Lidia is zowat een icoon geworden – en wie weet wordt daar nu wel lichtelijk op geteerd. Food was best OK, maar niet van de finesse die de ervaring me er voorheen geleerd had. Behoorlijk lange wachttijden tussen de gerechten ook, hoewel helemaal niet door de overbezetting die er meestal is. En een menuutje voor drie personen mag vlot aan tafel komen. Wijnkeuze indrukwekkend, doch eerder prijzig. En ook in Maasmechelen schijnen er kapers op de kust te verschijnen, van horen zeggen. In “Il Fiore” schijnt het tegenwoordig te doen te zijn (http://www.pocketresto.be/maasmechelen/il-fiore). Hoe dan ook, Da Lidia blijft een beleving.

28/12/2013 – Kruisherenhotel (Maastricht, NDL)

De absoute topper van de tweedaagse Limburg. Na een stevige en bijzonder aangename ontdekkingstocht door het geanimeerde Maastricht, de lunchhonger gestild in dit indrukwekkende pand. Voor mijn gasten eerst wat bekomen van de zeer geslaagde restauratie van het oude klooster, daarna met stijl aan tafel. Ober in keurig jasje, de smile erbij én kennis van zaken. De lunch was een ultiem verrassende Vitello tonato en daarna Limburgse kip, geserveerd op smeuïge, donkere rijst. Daar een glas zuiders geselecteerde Italiaanse wijn bij maakte het de beste en meest verfijnde maaltijd van de tweedaagse. Het moet grandioos zijn om er te logeren, doch helaas eerder voor the happy few, want aardig prijzig. Voor ooit eens bij een gelegenheid… waarom ook niet. .Behoort tot de groep chateauhotels

28/12/2013 – Da Giuliana (Zolder)

Geen restaurantje, maar je was er wel zo gebleven om te tafelen met al het lekkers wat er in de rekken staat. Dynamische, héél plezante delicatessenzaak, Italian, of course. En nog niet efkens. Gezien de tijd van het jaar, vrij veel zoet in de aanbieding, panini’s desondanks zo goed als uitverkocht. Maar een bijzonder mooie collectie Grappa’s, waar Giuliana vakkundig de keuze bijstuurt. In de koeltoog aardig wat kazen en salami’s, niet zo echt veel bereidingen – het aanbod is immers uitgebreid genoeg om zelf aan de slag te gaan. Vergeet het wijnrek niet te overlopen: veel Zuid-Italië aan méér dan aanvaardbare prijzen. Aanrader als tussenstop, en supervriendelijke en enthousiaste uitbaters!

08/02/1014 – Patijntje (Gent)

Een klassieker door de jaren heen. Lang geleden was het de vaste stek voor de grote zakenmannen uit de zware industrie van de haven van Gent en liepen de obers er uitgedost in wit-zwart als knipmessen door de zaal. Borden werden ingezet “onder de coupolle”, iets wat ik me nog herinner van De Cordouwanier, een klasserestaurantje op de Kalanderberg, waar ik op zondagmiddag met mijn moeder gezellig ging tafelen. Momenten om nooit te vergeten.

Het Patijntje blijft een aanrader, ook nu de coupolles verdwenen zijn. Er waren voor de lunch gebakken kabeljauwwangetjes met tartaar als voorgerecht, en bijzonder correcte en smakelijke vol au vent van Mechelse Koekoek met een schepje mousseline erover als hoofdgerecht. Mijn tafelgenoot nam de klassieke stoverijen met bruin bier, geserveerd met huisgemaakte compotte en frietjes, met een vers preisoepje vooraf. Wijnen smakelijk per glas geschonken.

Altijd lekker en leuk om hier te komen, zeker over de middag.

02/05/2014 – De Baronie (Lovendegem)

Op alle gebied mooi, echt wel. Vooral de verhouding prijs-kwaliteit zit er perfect. Zeer verzorgd menuutje aan 55,00 euro, en er komt geen cent bij – tenzij je water bestelt. Van aperitief met hapje, over voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en koffie, verrassende en vlot en niet karig geschonken wijnen inbegrepen. Vind je niet meer zo vaak tegenwoordig, vooral niet bij een chef die best wel kan koken.

Porties zijn ruim, soms zelfs een beetje té ruim, dus met honger kom je zéker niet van tafel. Verfijnde bordschikking, oogt allemaal erg elegant. Bediening is vlot, beleefd en toch niet afstandelijk.

Aanrader, wat mij betreft. Zeker eens doen. En vooraf suggestiemenu te bekijken op hun verzorgde website.

 

 

1 gedachte over “Restaurantjes”

  1. Anita Desmet gezegd:

    Ja Danny , ik was erbij en vond het zeer lekker en verzorgd een mooie inrichting en met goed gezelschap, doe we nog .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s